2 Ocak 2009 Cuma

*Yaşam, biz başka planlar yaparken başımıza gelen şeymiş....

Uyumaya niyetlendim. Madem 'Minik' yakında aramıza katılacak, bolca dinlenmek lazım di mi? Cep telefonumun sesini kıstım. Saatimi de kurdum. Tam dalıcam, ev telefonu! Bak ben onu unutmuşum. Sonra kolaysa tekrar uyu. Ben zaten gündüz uykuları ile hamilelik döneminde tanıştım. Gündüz uykusu nedir bilmem, erken uyur erken kalkarım...

Şu sıralar en büyük keyfim gündüz uykularını kedim Yoda ile gerçekleştirmek.
Eskiden bizimle uyuyan Yoda artık geceleri kendi odasında -bebek odasındaki yatağında- uyuyor. Olurda sesimizi falan duyarsa, gelip 'beni de aranıza alın' diyor. Sesimiz çıkmazsa bir bakıyorum kendi yatağında mışıl mışıl uyuyor kızım.

Benim Yodayı alana kadar hiç hayvanlarla bir bağım olmadı. Kedi fobim vardı. Geçen yıl Eylül ayında 'gelecekte doğacak çocuğuma yatırım için bu fobimden kurtulmam lazım 'dedim. Tabii bu süreç Ocak ayında başladı. Sindirmem zaman aldı. En sonunda Yodanın ağbisini gördüm, kucağıma aldığım hatta dokunduğum ilk kedidir. Sonra Yodayı gördüm. 2 aylıktı, annesinden yeni ayrılmıştı...

İlk 2 ay hem ona hem bana zordu. Tv de kedi görünce bakamayan birinden söz ediyoruz. Kedi sesiyle bile tüyleri diken diken eden olan ben, her gece o minik kedinin sesini duyduğumda yerimden fırlıyordum.

Ama zaman en iyi ilaçtır sözü derdime çare oldu. Yoda şimdi bizim evin bir parçası.
Bebek olmadan önce hamilelik öncesi testlerde toksoplazmanın sonucu benim Yoda ile olan ilişkimi belirlemem açısından oldukça önemliydi. Sorun olmadığı anlaşılınca kum kabı temizliği gibi işler T.J'e kaldı. Tabii mama kokusunu saymıyorum.

Hamileliğimin 6.ayında aynı zamanda çalışma odası olan Yodamızın odası bebek odası oldu. Kumu ve maması başka bir yere taşındı. Yoda inanılmaz uyumlu bir şekilde bu durumu kabullendi. Sonra en zor olay yataklarımızı ayırmaktı. Benim kızım canı isterse gelir bizimle uyur, bir bakarım yastığımın üzerinde, bir bakarım gitmiş...

27.Haftamızda yatakları ayırdık. Sanki kardeşinin geleceğini biliyormuşcasına bu durumu da ara sıra minik serzenişlerle atlattık.

İşin ilginç yanı, Yoda benimle uyurken, Minik tekme atmaya başlıyor. Yoda da yüksek sesle mırlamaya. İki kızımda aniden coşuyor ve bu durum beni çok ama çok mutlu ediyor...


“Hayat; biz başka planlar üzerinde çalışırken başımıza gelenlerdir.”
John Lennon

1 yorum:

yeliz dedi ki...

yoda çok iyi bir abla olacak miniğe:)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...