Bir yerlerde okumuştum
'kimse mükemmel bir anne değildir, ben sadece 'iyi' bir anne olmaya çalışıyorum.
Çevremde gördüğüm hataları-benim için hata olarak adlandırılan davranışları- yapmayan bir anne olmak amacım.
Ama iyi ama kötü. Sevgisini gösteren ve çocuğu ile iletişim kurabilen bir anne. 'Söyleyemedim cünkü korktum' demeyen bir çocuk.
Ne mutlu bana ki böyle bir ailem var.
Annelik garip bir duygu,hata yapmadan var olmak istiyorsun. Zaten detaycı ve plancı biri olan ben bazen kendimi tanıyamıyorum.
Korku da var tabii, hata yapmak istemiyorsun. Çocuğuna hep pozitif yaklaşmak istiyorsun.
Ağlayınca ,hele ki susturamıyorsam, kendimi yetersiz hisediyorum.
Ne yapsam da Nil'i mutlu etsem diyorum.İşte o anda dünya tersine dönüyor.
Anne yanında bunlar daha çabuk atlatılıyor. Alıngansın, korkuyorsun ve annen orda. Başkası olsa söylediğin bir laf karşındakinin canını yakar ama anne işte, bir çok şey sorunsuzca halloluyor.
Öte yandan kendi evini, eşini, kedini özlüyor, düzenini kurmak istiyorsun. Ama korkuyorsun da....
Kısacası yine ikilemlerdeyim Dostlar,
Bir-İki bilemedin en fazla üç hafta sonra ver elini Ankara. Kendimi hazırlamam lazım.
Tek duam 40ımız çıktıktan sonra bazı şeylerin daha kolay olması-düzene girmesi-....
Siz ne dersiniz dostlar?
Bu yollardan geçtiniz mi?
Ekimin Yedisi - 2026
5 gün önce



