4 Ocak 2011 Salı

Home Sweet Home....


Hayat beni şaşırtmak için uğraştıkça uğraşıyor… Evlendiğim zamanlar, anne evine büyük bir keyifle gelirdim. Ankara’daki evi, kendi evim gibi hissederdim, sevdiceğim ile ortak zevkimiz kendi eşyalarımız, kendi odamız, mutfağımız, kendi yarattığımız köşeler…

Ama ‘anne evi’ de BENİM evimdi. Nil doğdu, yine ‘anne evine’ kaçtım. O zamanlar sığınak oldu o ev. O minicik şeye dokunmaya kıyamazken ve ruhumda benliğimde binbir fırtına yaşarken, ‘O ev’ , ‘anne evi’ bana iyi geldi… Öyle iyi geldi ki, Ankara’ya dönme zamanını erteledikçe erteledim…

Nil emeklemeye başladı, sonra ayaklandı. ‘Kendi’ evimizde, kendi düzenimizi kurduk. Bu yaz, yazlıkta hissettim ilk kez bu duyguyu. ‘Kendi düzenim’ olgusunu ama sonra ‘yazlık burası’ dedim ve geçtim… Ama şimdi anlıyorum! Kendi anne-babam da olsa, bu ev, bu düzen benim değil!

Büyükler derlerdi ki, evlendikten sonra kendi evin gibi olmaz başka yer. Gülerdim, hatta güldüm bolca. Ama çok gülmüşüm onu anladım. İnsanın kendi düzeni, kendi evi, kendi kuralları olmadan uzun süre başka yerde yaşaması çok zor.

İnsan kendi yaptığı yemeği bile özlüyor. Yahu anne yemeği yediğim ama büyüdükçe, aile oldukça alışkanlıklarda değişiyor. En önemlisi SEN değişiyorsun. Sonra bebeğin değişiyor, o büyüyor ve senin kuralların, ‘olmazsa olmazların’ değişiyor…

Yaklaşık 3 haftadır ‘anne ev’indeydik. Bu süre içinde anladığım, EMİN olduğum, tek şey şu:
İnsanın kendi evi-kuralları ve düzeni gibisi yok! Anneannem’e küçük iken ‘gel bizde kal’ derdik. ‘Allah kimseyi evinden barkından ayırmasın’ derdi. O zamanlar çok fazla bir şey ifade etmezdi bu cümle. Ama artık anlıyorum, hissediyorum ve özümsüyorum…

Eeee Home Sweet Home dememişler boşuna…

Ps: Yarın sabah uçakla evimize dönüyoruz! İlk kez emin olduğum bir şey var. İnsanın kendi evi gibisi yok…

Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...