dumur diyalog #1

Yer: Anneanne evi

Anneanne: Nil bugün hiç gülmedin, gül biraz

2-3 saniye sessizlik...

Nil: (Yapmacık bir tavırla) Ha ha ha !!!!

Evet konuşmuyoruz ama her istediğimizi anlatıyoruz. Kendi kendimize mırıldanıyoruz hatta bizde kızdığımızda didididi diyerek söyleniyoruz bile.

Yer:Home Sweet Home
Anne: Nil uyu artıkk!!!!!!!!!!
Nil: Didididididi
Anne: &??????????????***

İşaretlerle anlatıyoruz:) Bu aralar Harvey Karp'ın 'Mahallenin En Mutlu Yumurcağı' elimde! bebekleri mağara adamlarına benzetiyor. Eh çok doğru bir gözlem.

Annenin KENDİNE Notu: Bu kitap ile fikirlerim çok yakında, altını çizdiklerim, unutmak isteMEdiklerim ise

burada