1 Nisan 2009 Çarşamba

İki buçuk aylık olduk-Büyümek...

Zaman hızla ilerliyor...

Şu günlerde en sevdiğim şey Nil'in çıkardığı ya da çıkarmaya çalıştığı sesleri dinlemek. Bazen ona eşlik etmek. Onu izlemek ve her gülümsediğinde dünyaların benim olması.

Artık dışarı çıkmak istiyoruz. Yavaş yavaş. Havalar güzel.Ama pusetle gezmek ne yazık ki göründüğü kadar kolay değil. Apartmanda asansörden inince başlıyor problemler. Nil'i kucakla, aynı anda puseti al sonra biraz yürü. Hop tekrar merdivenler şeklinde gelişiyor olay.

İnsan anne olunca herşeye alışıyor. Bundan 3 ay önce bana anne olunca yapacağım şeyleri, karşılaşacağım durumları ve tepkilerimi, düşüncelerimi anlatsalar inanmaz, gülerdim. Ben ki henüz anneliğin başında *acemi anne*, daha neler görücem neler....

Herşeyden önce sabırlı olmayı öğretti bana Nil. Dünyanın en sabırsız en telaşe insanı ben, konu Nil olunca kendime inanamıyorum. Olaylara verdiğim tepkiler bile zamanla değişiyor...

Nil büyüyor ama
Galiba ben de BÜYÜYORUM!

2 yorum:

yeliz dedi ki...

zaman ne çabuk geçiyor. puset sıkıntısı bizde de var. ben artık arabada bırakmakta buldum çareyi. en azından sadece arcayı alıyorum yanıma.

Ozlem dedi ki...

Merhaba Yeliz,
Bizim öyle bir şansımız yok ne yazık ki. Alışacağız demek ki:)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...