15 Temmuz 2009 Çarşamba

Kendimize geldik:)

Nasıl da korktuk pazar günü ama şimdi iyiyiz. Kendimize geldik. Elbette düşe kalka büyüyecek bu Minikler ama yine de insan korkuyor. İlk kez başımıza böyle bir şey geldi. İlk vukuatımızı da böylece atlatmış olduk.

Miniğim de çok korktu. Pazar günü bir saniye olsun ayrılmadık yanından. Herneyse birazda güzel şeylerden konuşalım.

Bugünlerde çığlık atıyoruz bolca,herşeye. Yanına gelmemizi istiyorsa Minik bir çığlık. Oturmak istemiyorsak yine bir çığlık, uyumak istemiyorsa hop bir çığlık daha:)

Yattığı yerden elini tutup kaldırınca değmeyin keyfimize. Sabahları meyve, öğleden sonraları azar azar sebze yiyoruz. Sebzeleri ya haşlıyor ya da buharda pişiriyorum, sonrada ezip küçükhanıma yedirme çabaları. Geçenlerde kaşığa elinin tersi ile bir vurdu. Her tarafımız yoğurt oldu. Önce şaşırdım sonra ile Nil ie gülmeye başladım. Onun üstü, benim üstüm başım. Alışmamız gerekiyor yavaş yavaş. Önce kusmaya alıştık şimdi ise sebze-meyve lekelerine...

Cuma günü doktora gidicez. 3 aşımız varmış bu ay.

3 yorum:

yeşim dedi ki...

çok sevindim fıstığın iyi olduğuna:)) yedikleri yarasın inşallah tatlıma.. Annenin eline vurup etrafı batırma huyu üstümüzü başımızı batırıyor gerçekten, ama çok da şirin oluyorlar::))

Ozgur dedi ki...

Ya ben de düşündüm de sonradan. İyi ki yalnız değildiniz. Geçmiş olsun.

Etrafı batırma bizde klasik. Alıştık. Koltuk, yer, halı. Kaşığı kapıyor, biraz yiyor, biraz sallıyor...

Yesim dedi ki...

Aman aman cok gecmis olsun, cok fena bu minikler bir anda ne yapacaklari belli olmuyor valla. opucukler...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...