13 Temmuz 2009 Pazartesi

Çok şükür...

Eve gelirgelmez TJ ile kahvaltıyı ertelememeye karar verdik. Kafamızı dağıtmamız ve Nil'i rahatlatmamız gerekti. O kadar korkmuştu ki Miniğim....

Arkadaşlar geldikten sonra kahvaltı seansı, Nil de anakucağında bize eşlik etmekte. Neredeyse gün boyunca uyumadı,ben de uyusun diye çaba sarfetmedim aslında.

Bu arada TJ ile o kadar dalgındık ti, mutfakta kırdığımız tabak çanağımı anlatsam, yoksa tekrar tekrar birbirimize sorduğumuz ya da söylediğimiz cümleleri mi...

8 saat sonunda fışkırtarak kusmayınca ve uyuma isteği göstermeyince derin bir nefes aldık.

Miniğim normalde uyuduğu saatten daha erken bir saatte uyudu ve başını yatağa koyar koymazda daldı gitti.

Sevgili Dostlar,
Mesajlarınız ile bu zor günümüzde derdimizi paylaştınız...
Hepinize teker teker teşekkür eder ve derim ki
İyi ki varsınız:)
İyi ki bu blog var!

8 yorum:

Ozgur dedi ki...

Ohhh. Çok şükür...
Güçlü minik, aferim ona:)

Ozlem dedi ki...

Sagol Özgürüm,
Ucuz atlattık:)

Tarkanın Annesi dedi ki...

Vallaha hayatımın en büyük kabuslarından birini yaşamışın. Gerçi neden kabus dediğimi anlatmayayım çünkü zaten moralin yeni düzelmiş.Allah'a şükür bişey olmamış.

yeliz dedi ki...

Özlemcim iki postu da bir solukta şimdi okudum, çok çok geçmiş olsun, allahım kalbim küt küt oldu, neyse ki atlatmışsınız, oh çektim

kuzunun annesi dedi ki...

İyi olduğundan şüphem yoktu zaten :) Gecmiş olsun tekrar , öpüyorum Nil fıstığımı

yeşim dedi ki...

canım çok sevindim fıstığın iyiolduğuna. Tekrar geçmiş olsun, Allah korusun yavruşu..

Tekir dedi ki...

Mutlu son... Bravo Nil'e, annesine, babasına :)

anne yazar dedi ki...

Şükür olsun, tekrar çok büyük geçmiş olsun:))

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...