3 Aralık 2010 Cuma

Yemek yemeyen bir bebek ve anne...


Son aylarda beni en çok üzen şey Nil'in yemek yememesiydi. Bu konudaki sorunu az çok herkes biliyor. Beni en çok kızdıran şey ise, başka annelerin, hatta ve hatta büyüklerin ahkam keserek 'şunu denedin mi,yemesi lazım, sebze ver, aaa ben yedirirdim...' tarzındaki konuşmalarıydı.

İtiraf ediyorum, blog yazmak bile zor gelmeye başlamıştı. Hep olumsuzluklar, hep olumsuzluklar...

İşte yaşanan olaylar ve şu anki durumumuz...

17 Ocak 2010 - Nil'in doğum gününü Mesa acilde geçirdik. Sebep: Kusma ve ishal.
İdrar tesi ve bir takım diğer testler yapıldı ama sonuç alınamadı. Bu durum yaklaşık 2 hafta devam etti. Eskiden herşeyi azar azar yiyen bebeğim hiç birşey yememeye başladı.

Haziran 2010- Bu süre içerisinde yeniden başladık herşeye. Yeniden meyve püresi yemeye, neyse ki yediği tek şey yoğurt. Kilomuz felaket. Kafayı yemek üzereyim...

Bu durum eylül ayına kadar devam etti. Eylül ayında yeniden doğduk adeta. Kaşıkla yemek istedik önce. Pilav, makarna, gözleme, bilumum hamur işi...

Son durum: Şu anda sevdiğimiz şeyleri en azından yiyoruz. Bir ara biskuvi-koliktik ki ben bisküviyi Nil'e çok geç verdim. 16 aylık falandı ilk yediğinde. Sonradan o da geçti...

Şimdi Petit Danino,ekmek, cornflakes-süt,makarna,gözleme gibi sayısı az ama sevdiğimiz yiyecekler var. Artık Babymix çılgınlığımız ne yazık ki kalmadı:(. Canımız isterse ve karnımız aç ise yiyoruz.

Geçenlerde Milupadan nefis çorbalar geldi evimize. Nil bir kaç kaşık ile başladı. Ona bile şükrettik. Şimdi evde 'acil durum paketi' kıvamında duruyor. O yiyince o mutlu, biz mutlu...

Son söz: Yemek olayı gerçekten anne-babaları üzen bir durum. Yemeyen çocuk çok yıpratıcı...Dışarıdan insanların söylemleri de bu durumu daha da zorlaştırıyor, çünkü 'anne' elinden geleni yapıyor. Neler yapmadım ki, yazsam, anlatsam.. Ama olmuyor, yemeyen çocuk, istemeyen çocuk yemiyor..

Şimdi azda olsa normale döndük ama belli olmuyor, bazen 2 gün yine aç geziyoruz. Dönem dönem çok sevdiği şeyler oluyor, mesela bir dönem bisküvi ama şimdi o kadar sevmiyor. Çok kafaya takmamak lazım sanırım, söylemesi zor ama öyle...

Yemeyen çocuk zor. Yıpratıcı, denemek, motivasyon ve en önemlisi 'terrible 2' zamanı bebeklere yemek yedirmek. Nil petite daninoları alıyor, kendi kendime yiyeceğim diyor ve bir bakıyorum yer- tavan-duvar,üst-baş-saç yoğurt... Ya da pilavı alıyor, kafasından aşağı döküyor, oyun oynuyor...

Ertesi gün sabah, eline gözleme veriyorum güzel güzel yiyor ama bir sonraki sabah yer mi yemez mi, oyun mu oynar, bilmek zor... Bir gün yediği bir şeyi, ertesi gün ya da ertesi hafta yemeyebiliyor...

Ama denemeye devam..

Annelik sabır işi...

Ve Nil,
benim gibi dünyanın en sabırsız bir insanına bile 'sabırlı olmayı' öğretiyor...

11 yorum:

gutguturuna dedi ki...

nille aynı modelden bizim evde de bi tane var:))doğduğundan beri benimde en büyük problemim yemek yedirmek..tam bi sinir harbi seni öyle iyi anlıyorum ki..bende o çok bilmiş sözüm ona tecrübeli bol bol ahkam kesen bayanlara çokkk kızıyorum..sanki çocuğuzu kendimiz yedirmiyoruz önünden alıyoruz..hele bazen mümkün değil hiç bişey yemiyor..benim yeterki bişey yesin diye cips yemesine bile izin verdiğim dönemlerim oldu..allah kolaylık versin sizede, banada...

Ozlem dedi ki...

Merhaba gutguturuna,

Teşekkür ederim, bire bir aynı durum:) Ancak yaşayan anlıyor:)

huysuz dedi ki...

çok zor gerçekten de, biliyorum.
bir pedagogdan tavsiye almayı düşündün mü? kuzenimin kızı da aynı şekildeydi, pedagogla çözdüler meseleyi...

Esra dedi ki...

"aa tek çocuk hiç çocuk" :)) benim de en deli olduğum cümle bu.Saat 10dan 12ye kadar sadece bir yumurta beyazı yesin diye koşturuyorum etrafında ki yumurta beyazı en sevdiği yiyeceklerden biri.Allah biz annelere sabır,bebeklere iştah versin inşallah.Artık sağlıklı olsun da zayıf olsa da olur moduna alıştırmaya çalışıyorum kendimi.

Ozlem dedi ki...

Huysuzum,
bir ara ciddi ciddi düşündüm ama şu anda iyiye doğru ilerleme var. Umarım bu şekilde devam eder...

Merhaba Esra,
Aynen canım. Sağlıklı olsun da...

Tuğçe dedi ki...

Özlem hiç üzülme, Duru'nun da tek sorunu yemek...Biraz daha değişik bir model :) ama çok zor tabii...Seni çok iyi anlıyorum, ne olur kendini üzme çünkü hiçbir faydası yok. Kendileri yemeye başlayınca daha iyi yiyorlar,bir de sevdikleri şeyi keşfetmek lazım, bir dee o ahkam kesenlerden uzak dur(madem kötü etkileniyorsun daha az görüş)bir dee farklı suruplar dene ve bir dee aç kalsın biraz mesela 4-5 saatte bir yemek vermeyi dene...Bir de imkanın olursa muhakkak oyun gruplarına ya da işte nebileyim haftanın 2 günü 2 saat kreşe fln giderse yani yaşıtlarıyla birlikte olmaları da çok işe yarıyor...Naçizane aklıma gelenleri yazdım yanlış anlamayacağını düşünerek...hayır bıraksalar kitap fln yazabilirim...:)
Hayata sor bizi o biliyor :))
Öperim seni de minik Nil i de..

Defne Soysal dedi ki...

Kolay gelsin.öyle yada böylr büyüyorlar.Bir konu var ki insanoğlu yemeğin olduğu yerde açlıktan ölmezmiş.Ölümler ancak yemeğin olmadığı yerlerde oluyor.Çok zor ama çocuklara ağlaya ağlaya yemek yediren kişileri görünce belki çocuğun azından zorla yemek giriyor ve anne rahatlıyor ama o çocuğun psikolojisine nasıl bilinçsizce zarar verdiğini anneler göremiyor malesef.Sabır sabır sabır.Geçecek...

Kitchen Witch dedi ki...

Ayy benim gibiler de var ya, yalniz degilim. Bi model de bizde var. henuz 1 yasinda.. en sevdigi seyleri yedirmeye calisiyorum, birinin yazidgi gibi zararli olabilecek seyleri bile artik eline vermeye razi moddayim yeterki bogazindan bisi gecsin. Ayni durum bizde yasandi. bi gun ishal ve uc gun kusma dan sonra bidaha bisey yemez oldu. Ama benim golum hala emiyor. Diyolarki memeyi kes yemeye baslar.. Iyide zaten gunde iki kere emziriyorum, yani onu tok tutan sey meme degil. Bukadar yemezken bide tek besin kaynagini da kesmek istemiyorum. Ha bide bizim diger sorunumuz uyku tabi. aylardir geceleri saat basi uyanarak yasiyoruz. Ben bide bu yonden tukendim, gece uyuma ertesi gun tum gun elinde kasik pesinde kos. Onu yemedi hadi bi saat sonra baska bisi pisir dene.. 5 gun agzina kasik girmedigini biliyorum. :( Ay cok dertliyim. cok yazarim ben daha..

Seda dedi ki...

merhaba, yemek(yememe) problemi (bizim bir de uyku(uyumama)problemi var) olunca konu yazayım dedim, yalnız değilsiniz kesinlikle...ben yaklaşık 2 yıllık annelik hayatımda anladım ki anne naparsa yapsın, türlü şaklabanlıklar, otorite çabaları vs işe yaramıyor yemeyen çocuk yemiyor, ama canı isteyince ne bileyim karnıbaharı bile öyle güzel yiyorki:)böyle dediğime bakmayın hala yemeyince başıma bir ağrı saplanıyor ama sonuçta yine de yemiyor ben o ağrıyla kalıyorum nasıl olsa... en güzeli rahat olmak, yemekle oyun oynamasına bile izin verip kendi kendine yemesini sağlamak bu aralar ben de böyle yapmaya çalışıyorum.kolay gelsin...

Ozlem dedi ki...

Tuğçeçim Merhaba,
söylediklerin konusunda haklısın, katılıyorum:) Ben de bu konu üzerinde sayfalar dolusu şey yazabilirim:)...

Sevgili Defne Soysal,
Merhaba evet sabır:)ben kendim de ısrara karşı olduğum için zorlamamaya çalıştım hep. Ortasını bulmak da zor, ama bulduk gibi bakalım:)

Merhaba Kitchen Witch,
evet dert çok ama dönem dönem geçiyor ya da artıyor ve sanırım belli bir yaşa kadar bu şekilde geçecek hayat:)
Sevgiler...

Merhaba Seda,
bu konuda o kadar çok şey okudum ki.. Şunu biliyorum çocuğun içinden gelmedikçe anne ne yaparsa yapsın çocuk yiyor ya da yemiyor...

Teşekkür ederim yorumlarınıza...
Sevgiler...

gezicini dedi ki...

yemeyen çocuk zor iş cidden. nasıl bir faydam olabilir bilmiyorum ama.
belki de doktora danışmak lazım. belki de bir oyun gurubu filan.
kendine ve kızına dikkat et.
sevgiler
gorki

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...