3 Şubat 2010 Çarşamba

Benden, bizden...

Bu aralar içimden yazmak gelmedi. Nil'in hastalığı beni-bizi çok yordu. Çaresiz dertler olmasın...

Geçtiğimiz hafta perşembe günü bir baktık, dışarıda kar var. Attık kendimizi pusete, doğru dışarı. Nil karı görünce bas bas bağırmaya başladı. Kafamızda beremiz, atkımız, bir yandan da çekiştiriyor bereyi, eee sıkıntıya gelemeyiz fazla:)

Kar, günlerdir süren ayazı yumuşatmıştı. Hem Nil'e hem bana iyi geldi kar...

Azıcık azıcık herşeyden tadan Meleğim, birden bire hiçbirşey yemez oldu. En sevdiği yoğurt bile azıcık yeniyor, sonra çığlık kıyamet. Yeniden başladık anlayacağınız...

Meyve püresi, yoğurt, yavaş yavaş tekrardan alışmaya çalışıyoruz bugünlerde... Eski halimize döndük. Elimde malum kitap Tracy Teyze:)...

İştahımız da bir açılsa, benden mutlusu yok...

1 yorum:

kuzunun annesi dedi ki...

Yemenin içmeninde daha bir farkındalar sanki artık. 1 yasına geldiler ya. Eloşta herzaman yediği yumurtayı reddediyor bugünlerde. Ugras dur miniklerle valla.
Öperim minnoş kızını

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...