7 Kasım 2009 Cumartesi

Ah Nil Ah...


Ah Nil Ah...

40 yılın başında annenin canı SushiCo çekti. Babanla beraber Gordion AVM ye gittiler. Oturur oturmaz ağlamaya başladın ya Miniğim.
Yemeği söylediler. Yiyebileceklerini ümit ettiler. Ağlamaya devam. Kucağa aldılar seni. Dışarıyı gösterdiler. 'Yedirmem de yedirmem' dedin. O güzelim sushileri, sebzeli pilavları, tavukları apar topar yiyip, hepsinin tadına varamadan, bitiremeden, çıktılar.

Yolda baban ' Ah Nil, sen bizim başımızın etini yedin, annen de benimkini yiyecek' dedi. Yalan da değil....

Desem ki altın kirli, yok, altın kuru, karnın tok...

Ah Nil,
o güzelim yemekler yenemedi be kızım...

Evde annenle baban konuşurlarken, gözlerini kocaman açıp annene baktın ve gülümsedin ya.
Annen herşeyi unuttu:)
Senin keyfin yerine,
annenle baban aç...

2 yorum:

Esra Günüşen Ertuğrul dedi ki...

sanırım anne olmak böyle bir şey...

fazi dedi ki...

:) arada olur öyle :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...