Yeni Bir Hayata Baslarken...Nil kardes isterken....

Bu bloga ilk basladigimda Yeni Bir Hayata Baslarken demistim. Nil' in  hayatimiza girisini an ve an kaydetmistim. Hic aklima gelmezdi bu kez YINE YENI BIR HAYATIN BASLANGICINI blogumda yazacagim. Yani  7 yil once aklima gelmezdi.

Kendimi herzaman tek cocuklu hayal etmistim ben. Dunya bir yana hersey bir yana dedigim, benden 6 yas kucuk bir erkek kardesim var. O olmasa dunya eminim cok SIKICI olurdu. Hayatimizin nesesi ve eglencesi.

Kanada'da yeni bir hayata baslarkende cok nettim aslinda. Ama hayatta asla, asla dememek gerekiyor. Kanada daki yasama ASIK oldum ben. Kolay olmadi hic birsey, sifirdan basladik, zorlandik, ayaga kalktik, Nil icin dayan dedim kendime, onun gelecegi icin, egitim sistemi icin, guzel bir hayat icin...

Sonra arkadaslarim, komsularim oldu hayatimda. Kanada'da herkes cok cocuklu ve dusunmeye basladik: "Acaba?..."

Nil'e is yaptirmak cok zor. Ama gel bana ogret dersen, iste o zaman tamamen degisiyor. Dunyanin en sakin, en sabirli veledi olup cikiyor karsima.

Cok yakin bir anne-ceyregim soyle demisti bana yillar once: Ilk cocuk keyiftir, ikinci cocuk ise ozveridir. Cok dusundukten, cok tarttiktan sonra Nil icin bu ozveriye degecegine karar verdik.


Nil ise, ilginc bir sekilde kardes istemeye basladi tam da bu sirada.  En yakin arkadasinin kardesi olmasina yordum ama benim kizim Nil'im 7/24 dogmamis kardesinin hayalini kurar olmustu. Ve o anda, tam o anda, hamile oldugumu ogrendik.

Nil e sozde 7-8 hafta olana kadar hic birsey soylemeyecektik ama nerdeee....Kan tahlili icin 2 kez gittigim klinikte babasiyla arabada beklerken Nil cok endiselenmis. Babasi da, annen hasta degil, karninda kardesin var. O kadar cok istedin ki oldu demis.

Ben arabaya biner binmez,: Sen hasta degilsin, biliyorum, karninda bebegimiz var demeye basladi.

Ve su anda  9. hafta.... Kasim ayina kadar uzun, eglenceli bir yolculuk bizi bekliyor....

Merhaba YENI HAYAT....

Kanada' da hayat uzerine...

 Ne diyordum, arkasi yarin dedim ama arkasi bir kac hafta oldu :)

.....Simdi her reyonunu gozum kapali ezbere bildigim markette kaybolmustum adeta, hangi reyonda ne vardir, hangi marka iyidir, hangi marka kalitelidir, hic bir fikrim olmadan deneye yanila, duse kalka ogrendim  / ogrendik market alisverisini. 

Simdi yillardir kullandigim markalar var. Mesela yogurt icin Astro. Bizim evde en cok tuketilen yiyecek kesinlikle yogurt. Sade olacak, icinde seker vs olmayacak. Nil evde ki yemege burun kivirirsa yogurt  ve yaninda ufak bir ilave ile aksam yemegini tamamlayabilir. O derece hassas bir mevzu iyi yogurt bulmak.

Geldigimizde Nil kucuktu ve sut de ayri bir meseleydi. Bir kac yil once keci sutu, bu yaz da organik cikolatali sut e gecis yaptik. Artik sadece sabahlari ufak bir bardak iciyoruz. 

Camasir deterjani, yasadigimiz apartmandaki beyaz esyalar 30 yasindaydi. Aldigim camasir makinasi deterjanlari, 30 yasindaki beyaz esya ile birlesince leke yapiyordu. Sonra renksiz camasir deterjani almaya basladim ve simdi tekrar normal tablet camasir deterjanina donus yapabiliyorum.

Kisacasi yeni bir ulkede en basitinden market alisverisi bile deneye yanila, bitmeden durmadan ogrenerek kendi yolunuzu buluyorsunuz.

Simdi Ontario dayiz ve buraya gelince de ufak tefek sasirmalar yasadik. En sIk alisveris yaptigimiz yer burada bize uzak. Baska markalar girdi hayatimiza ama bu kez daha az yanilma yasiyoruz. Bazi marketlerde , Costco gibi, aldiginiz urunu begenmezseniz geri iade edebiliyorsunuz. Ya da aldiginiz urun ertesi hafta indirime girdiyse para iadesi alabiliyorsunuz. Pek bizim ulkemizde olmayan uygulamalar.

Onun disinda kiyafet alisverisi, ulkemizde olan markalar heryerde olmayabiliyor burada ya da ihtiyaciniz sekil degistirebiliyor. Ben ayakkabimi Nine Westten alirdim o zaman ama burada kis o kadar sert geciyor ki, daha dayanikli bir marka almak gerekiyor. Ayni sekilde palto vs icinde.

Kisacasi ihtiyaclariniz, gereksinimleriniz bulundugunuz yer ile, mevsimlerin sert/ yumusak gecmesi ile degisiyor. Herzaman alisik oldugunuz urunler size uymayabiliyor.

Kanada'da ilk gunler Vol I

Yabanci bir ulkeye gelmek, o ulkenin konustugu dili cok iyi bilseniz dahi bir cok anlamda kolay olmayabiliyor. Evet, kendini ifade edebilmek cok buyuk bir avantaj ama o ulkede buyumedikce, yazili olmayan kurallari anlamak  uzun bir zaman ve tecrube gerektiriyor.

Ilk geldigim gunu asla unutmuyorum mesela. Nil ile Londra aktarmali bir ucak ile Vancouver a inmistik. Londrada pusetsiz olarak 2.5 yasindaki Nil'i tasimak beni cok zorlamis, yolculardan Turk birinin de Vancouver'a gidecegini ogrenince yardim istemis ve muhtemelen o kisiyi cocuk yapmaktan sogutmustuk. Metro ile biryerlerden biryerlere gecmis, kaybolmus ve ucagi ucuucuna yakalamistik.
Vancouver yasadigimiz yere 5 saat uzakliktaydi, birde araba yolculugu eklenmisti buna.
Sonuc olarak ilk geldigimiz gece 10 saatlik jetlaginde etkisiyle hic uyuyamamis ve aninda bunalima girmeye hazir bir hale gelmistim.

Ertesi gun, TJ bizi yasadigimiz yerin muhtesem plajlarindan birine goturmustu, hemde yurume mesafesinde ama herzaman gunesli oldugu anlatilan hava gri, kasvetli bir renk almis, yagmur baslamisti.

Eve gelip Nil ile kendimizi yataga atmis ve bir kac gun kesintisiz uyumustuk. Nil bu arada kusmus ve TJ i endiselendirmisti. Ben kendimde o kadar degildim ki, endiselenememistim bile.

Nerden aklima geldi tum bunlar? Kendimize geldigimiz gun, Superstore a gitmistik. O kadar kocamandi ki, icinde kaybolmustum. Aslinda simdi dusununce farkediyorum ki, Ankaradaki Real kadar olan market bana kocaman hissi vermisti. Simdi her reyonunu gozum kapali ezbere bildigim markette kaybolmustum adeta,

Not: Arkasi yarin....

Kanada'da yasamak uzerine...

Kanadaya geleli neredeyse 4 yil olmus.
Once BC de minik bir sehir. Arkadas bulmanin zor oldugu, insanlarin kendi iclerine, sosyal yapilarina donuk oldugu bir yerde 3 yil yasadik. Ama sansliydim, Nil'in arkadaslarinin aileleri dostum oldu. Kizkiza samimi / icten sohbetleri paylastigimiz girls night out larimiz oldu. Ailecek sosyallestigimiz partilerimiz, dogum gunleri oldu. Tam alismistim ki, Ontario ya tasinmaya karar verdik.
Nedeni cok fazla. Yasadigimiz yer bir ada gibiydi. Kisin gidecek, gorecek yer olsada, uzak, heryere uzak. Ulkemin lezzetleri neredeyse yok. Ozlem...Is imkani fazla yok, cunku gecimini turizmden kazaniyor sehir. Ama.. Bir o kadar da cok ama var. Insanlar saglikli, bilincli, surekli spor yapiyor. Yapmayani dovuyorlar o derece. Saglikli besleniyorlar. Sen beslenmesende, spor yapmasanda bir sure sonra takip ediyor, ogreniyor, o rutine uyuyorsun. Cunku mantikli, cunku dogru olan o.

Arkadas bulmak da cok sorun degil aslinda. Herkes yakin, konuskan. Ama duzenli olarak gorusmek dersen ancak ortak paydan olursa, is ve okul aslinda.

Ve simdi Ontario da buraya alismaya calisiyorum. Evet, Kanadayi cok seviyorum. Insanlarin kendi islerine karisip, sadece sen yardim istersen senin hayatina dahil olmalarini seviyorum. Duzeni seviyorum, istikrari ve guveni. Insanlarin iyi olmasini. Samimi demiyorum, iyi. Herseyin bir kurali var burada, kurallara uydugun surece sorun yok. Son dakika planlarida yok, hersey kuralina uygun.

Tek sorun, cok soguk Ontario. Eksi 35-40 lari gordum bu memlekette. Ama
MUTLUYUM.

Gurbet her turlu zor, OZLEM hep var ama alistim Kanadaya.

Seviyorum ulen....

Hastayiz / Hastaydik

"Dun oglen yemekten sonra bir telefon, baktim Nil'in okulu.
Nil cok halsiz, ve rengi cok kotu, hemen gelebilir misiniz? TJ ile ucarak gittik okula. Oysa sabah hic birseyimiz yoktu. Gunlerdir 13 subati bekliyoruz. Sevgililer gunu kutlamasi ve okulda sinif arkadaslari ile yapacagi meyve salatasi.

Okulda ogretmeni ile otururken bulduk Nil''imi. Atesler icinde yaniyor. Kaptigimiz gibi Walk in diye adlandirilan polikliniklerden birine gittik. Iceride 10 kisiyi gorunce rahatladim. Kucagimda Nil. Dediler ki, sirada 50 kisi var, 4 de kapatiyoruz o nedenle hasta kabul edemiyoruz. Saat ogleden sonra 1. Nil bu arada "hastayim, lutfen beni kabul edin" diyor. Acil yolu gozuktu. Nil icin ilk kez acile gidiyoruz bu yeni memlekette.

Acil de baygin Nil kucagimda. Hemsire birseye alerjisi var mi dediginde kafasini kaldirip "Peynire alerjim var" demesi bizi guldurdu. Tabii ki peynire alerjimiz yok.

Yaklasik 6 saat bekledik. Nil bu 6 saatin 3 saatinde baygin uyudu, diger 3 saatte ise eve gidelim, doktor hala gelmedi mi diye sizlandi. Doktor en sonunda bizi gordu, bogaz, kulaklar temiz ama ates cok yuksek. Virutik dedi, ilac bile vermedi, Atesini dusuk tutun ve bol sivi verin dedi.

Aksam saat 6.30 da hastaneden ciktik ama disarisi eksi 20 derece. Benim uzerimde incecik bir tayt ve palto. Eve geldigimizde kendimize gelmemiz saatler aldi.

Dun gece yine ates. Sabah okula gidicem diye agladi, agladi. Simdi uyuyoruz. Keyfimiz fena degil.

Caresiz dertler olmasin...."

yazmisim taa gecen Cuma gunu, subat 13. Cuma, Cumartesi , Pazar hep uyku ile gecti. Su bile zar zor icti.Pazartesi gunu burada "Family Day" yani tatil. Nil bir turlu gozunu acmadi. Once hemsire hattini aradik, 30 dakika bekledikten sonra hattaki hemsire hemen bir Ambulans yollamasi gerektigini soyledi. Hayir dedim, biz gideriz.
Sansimiza acil bu kez bostu, 45 dakika sonra icerideydik. Bol bol tuzlu su (elektrolyte) vermek zorunda kaldik. Aslinda benim amacim Nil'e bir serum baglatmakti. Kendine getireceginden o kadar emindim ki, cocuk doktorunu gormeden serum veremeyiz sozlerini anlayisla karsiladim!!!

Bu arada Nil e o elektrolyte i icirmek zor, sancili. Gecen carsamba tekrar okula basladi. Cuma gunu hava eksi 40larda olunca okullar tatil oldu, tatil  bize yaradi. Tum gun PTT (pijama, terlik, tv) ile gecti ve iyice dinlendi vucudumuz.

Ama... Bir de ama var. Ben hala cok yorgunum. Kendime yeni geliyorum.

Mustakil Ev

Itiraf edeyim, cocuklugumda hepi topu 5 kez gittigim Iskenderun daki yazlik evi  ve yine kucuklugumun gectigi anneanne evini saymazsak, hayatimda hic mustakil evde yasamadim ben.

Kanada'ya ilk geldigimiz yil TJ, dedi ki "Hadi bahceli bir evde oturalim". Asla dedim. Apartmanda yasayalim. Ama o apartman dairesi bize o kadar minik geldi ki, ne kimseyi davet edebildik ne de Nil doya doya arkadaslari ile kudurabildi.

Ve sonra Ontario ya tasindik. Bu kez cok nettim. Bahceli evde yasayalim. Nil taa BC den Ontario ya tasinirken ev kriterlerini coktan belirlemisti zaten.

1-Bahcesi olacak
2-Salincak ve kaydirak
3-Komsu cocuklari
4-Kendi yatak odasi kocaman olacak

Bahceli bir ev bulduk ya, buna da sukur dedik :) Kaydirak olayini da hallettik. Komsu cocuklari da en yakin dostlari oldu.

Yazin cim bicme disinda fazla bir sorun yasamadik. Doyasiya tadini cikardik. Bizim disimizda disarda/bahcede vakit geciren komsulara pek rastlamadik.

Ama her yazin bir de kisi varmis. Ontario da ki kar miktari BC dekinin kac kati. Pazartesi Kanada'da okullar tatil oldu. Kocimi de nezle/grip vurunca, kar kuremek bana dustu.

Sansimdan cop gunu copler alinamadi. Ozlem o copleri ve recyclelari bir o tarafa bir bu tarafa tasidi tasidi. Son bir parca kar kutlesi kaldi evin onunde. Araba ile disari cikacak olsak, o kismi kuremeden disari cikmak mumkun degil.

Sonra bir mucize gerceklesti. Komsular el birligi ile yardim etti.

Mustakil ev guzel, ozellikle cocuklara, ozellikle yazin.Ama o kadar cok isi var ki :)

Napalim, gulu seven dikenine katlanir artik.

Ben/biz...

En son 2012 de yazmisim. O zamandan bu zamana neler degisti?
En cok ben degistim sanirim.  Ruhum degisti, vizyonum degisti.
En bastan baslayayim. Yediklerim, ictiklerim degisti. Eskiden asla yemedigim maydanoz, biber, yumurta simdi bas tacim. Asla icmem dedigim smoothieler yasamimim bir parcasi. Bakmayin boyle yazdigima diet kola eve girince bitirmeden icim rahat etmiyor asla. Pogaca yaparsam illa ki bitiyor o pogacalar ya da haftasonlari ailecek 8 kisilik yaptigimiz ve bir oturusta yedigimiz Nutellali krepler. Arada sozde Nil icin ama aslinda kendim icin yaptigim ev yapimi cikolatali kekler.

Daha cok local urun tuketmeye, etiket/ label okumaya basladim. Ah o labellar yok mu, ne zaman cok sevdigim bir urun olsa ve labelini okusam, buz gibi soguyorum.

Buz gibi demisken, Temmuz ayinda Ontario ya tasindik. Su anda disaridaki hava eksi 30 derece. Az once TJ ile disarda yuruyus yapalim dedik. Yuruyus haric herseye benziyordu.

Nil cok iyi, iki yil montesoriden sonra bu yil anaokuluna basladi. Bc'deki arkadaslarini/arkadaslarimizi ozlesek de, burada da yeni yeni dostlar ediniyoruz.

Hayat devam ediyor...