İnsan yazmadıkça yazamıyor. Bazı şeyleri beynime ve kalbime kazımaya çalışsam da hiçbir şey bu blogun yerini almıyor!
Bir bakalım! Miniğim Nil artık tam tamına 20 ay, 3 günlük:)
İlk kez kendi kendine yürüdüğü tarih 13 agustos 2010 ve ertesi hafta koşmaya başlaması ile yüzümüz güldü.
Yazın ilk arabamı attık bir kenara, yazlıkta birinden aldığımız tekerlekli sehpayı kullandık yürüteç olarak. Nil'im kendi keşfetti, kendi seçti. Koşar adımlarla yürümeye o tekerlekli sehpa ile başladık işte.
Banyoyu pek seven ve göbeği düştükten sonra yaz kış demeden hergün yıkanan tatlı kızım, Mayıs sonunda nezle grip olduğumuz bir dönemde verdiğimiz 3 günlük bir ara ile yıkanmamayı daha çok sevdiğini keşfetti. O gün bugündür Nil'i yıkamak bir kabus. Yahu daha minik bir bebek iken, her ağladığında banyoya sokan ve o minik yüzünün sakinleştiğini gören ben değil miydim? Neler denemedik ki, oyuncakları attık küvete, sonra plastik yüzme havuzumuza oturduk ailecek, neler neler yapmadık. Yok bir türlü ikna edemedik. O konuda öyle mi...
Yemek konusu hala sorun ama buna da şükür diyoruz. Farklı tatları eline verdiğim sürece,-canı isterse deniyor-. Tek sorun sulu şeylere hala temkinli olmamız. O da tabii bağırsakların iyi çalışmasını engelliyor ve ortaya kabızlık çıkıyor.
Onun dışında keyfimiz yerinde. Elinde çantası ve ayakkabısı sabahın bir vakti bizi kapıya sürüklüyor. Evin içinde Annieee diye bağrınıyor, meyvelerden en çok armut yemeyi seviyor.Her lafı anlıyor.
Kısacası benim tatlı kızım her geçen gün büyüyor,büyüyor...
Ekimin Yedisi - 2026
5 gün önce
Kayıtlar
