Ameliyat Anilari....

 Bugun ameliyat olali tam 3 hafta olmus. 29 Ocak gunu, sabah 5.50 gibi TJ beni hastaneye birakti. Tam kapinin onune cunku iceri girmek yasak. Zaten tum yasadigim stress onun yanimda olamamasindandi.

Neyse iceri girdim, hasta kayita gittim. Ameliyat tarihimden bir iki gun once hastanede anestezi uzmani ile gorustugum icin ne yapcam, nereye gidicem rahatim...

Sansima ameliyat yapicak yer hemen hasta kabulun yanindaki birim. 6 yi biraz gecince iceri girdigimde beni bekleyen hemsire: Ben de simdi gelip sana bakacaktim dedi. Sonra, sonrasi kan verme, demirim onceki tahlillerde sinirda cikinca, tekrar demir vermece. Hazirlanma, serum baglanmasi...

Saat 7.30 gibi ameliyathane kapisina getirdiler ama beklemek cok zor. Basladi mi bir aglama...Neyse ki inanilmaz enerjisi ile beni sarip sarmalayan, su ana kadar sahip oldugum en muhtesem kadin doktorum o isil isil gulumseyen gozlerle geldi ve "Seni bu aksam eve yolluycaz, enerjini yuksek tut, cok basit olacak gececek gidecek" dedi. Tabii yine aneztezi uzmani, baska doktorlar... Aglayinca susamamda ben...

Ameliyathanede herkeske tektek tanismaca. Sonra uyuyacagimi anladim ve uyku...Gozumu actigim ani hic unutmuyorum ama. Sanki Nilos ile birseyler yapiyormusuzda yarim kalmis...Neredeyim. napiyorum bos....

Uyaninca beni baska bir yere aldilar. Bora'nin ogretmenlerinden biri bir kac ay once ayni ameliyati oldugu icin ne yapmam gerektigini biliyorum. Kendimi iyi hissettigim anda tuvaletimi yapicam ve sonrasinda azicik yurumece. Ancak bunlari yaparsam eve gidise izin var. Kendime geldim, gazozumzu ictigim sey bos mideye dokununca onu cikarttim, bolca serum yedim. Arada ailemi aradim, cocuklarla,TJ ile konustum. Tam cikicam tit tir titremece. Demirimin dusuklugu yine vurdu. Boyle titrersen cikamazsin diyorlar. Paltomu giydim. Sapkam, eldivenlerim. Tamam dedim usumuycem....

Kapinin onunde Nil, TJ sarilmaca. Bora arabada arkada. 

Eve gelince komsum N Hanimin corbasi ve eksi maya ekmegi. Konusamiyorum, oturamiyorum, ne yapsam olmuyor. Her detayi ogrenmek isteyen Nilosa anlatamiyorum. Corbami icemeyecek kadar yorgunum, kasigi kaldiramiyorum...

Boyle iki gun gecti. Bugun 3. hafta. Hala uzun mesafe yuruyemiyorum. En rahat ettigim pozisyon uzanmak. Ara ara ameliyat yerim sizliyor, agriyor ama ancak 3 ayda tamamen kendime gelirmisim. 3 hafta sonra ise bu halimden cok daha iyi olacakmisim.

Sadece usume, onunda caresini bulsam iyiyim...

Caresiz dertler olmasin....