BC de yasarken, kac kez alsam ama cok gec diye dusundum. Simdi dusunuyorum da, ben o zaman Yodayi baskasina vererek cok buyuk bir iyilik yapmisim. Hem ona hem de bize. Nil o kadar gec yurudu ki ve bir suru seyi ilk cocuk olmasi ile yasadik ki, yazik olurdu Yodaya. Cogu zaman anne evindeydik zaten, git gel idi hayatimiz. Sonra Kanada gunleri, taa bati dan doguya gelmemiz, arabada perisan ederdik onu da , geldik ev bulamadik, otellerde yasadik, ev bulduk yine tasindik falan derken duzenli bir hayati olmazdi Yoda nin ama iste, kalp bu.
Neyse, bu yil ilk kez sesli olarak soyledim bu dusuncemi. Once yakin arkadaslarima, yuksek sesle. Aslinda kendimi ikna etmek amac ya neyse...
Sonra bir mucize oldu. Kedi hayali ile yanip tutusmayan Nil e anlattim Yodami. Ne kadar vicdanen rahatsiz oldugumu. Anladi beni ama dedi ki benim hayalim de gri bir Iran kedisi, Yoda nin tipkisinin aynisi. Kac aydir gizli gizli takip ettigim Breeder tam popomun dibinde cikmasin mi? Ama burada yok oyle kedi almak. 50 ye yakin soru cevapladim. O da yetmedi, telefonda gorusmek istedim, istedim ki biz ciddiyiz ve ben birseyi kafama koyarsam, olacak mi olmayacak mi bilmeliyim.
Yok dedi kedi, hamile var. Ne renk? Onu da tam soylemiyor. Biz gri istiyoruz dedikce, Kasim, Aralik ancak bulur yeni dogum yapmasi falan filan derken, yahu dedim, ne renk var, konusayim cocuklarla. 'Umutlandirmak istemem ama yeni dogum yapmis sari bir yavru var dedi' ve fotografini yolladi. Yeni kediler, ozellikle Iranlar yasayamayabiliyorlar. Ve biz o agiza asik olduk. Hem de nasil asik olmak...
Nil isim olarak Sushi, Bora ise ekmek dedi 😆. Ruyamda bir kedi gordum ama ben sokak tekirlerine yaklasamam sadece Iran kedileri, diyorum ya kendi sahsina munhasirim, herseyim ayri bir tur. Ruyamda sari sapsari birsey ama kedi degil. Kedigillerden. Ertesi gun yolda her yil gittigimiz Cottage a gidiyoruz ve ben baska dunyadayim. Bir bakayim neymis derken, ruyamda gordugum sey minik, yeni dogmus bir aslan :) Cocuklarla paylastim ruyami ve Leo dedim. Hic itirazsiz kabul ettiler, olacak sey degil.
Isin enteresan tarafi, TJ de kabul etti. Nasil etti o da bilmiyor, oldu bitti oldu. Sira geldi Leo nun saglikli olmasina. Breederim ile elektirigimiz o kadar tuttu ki, kil olmadi bana, o kadar soruya, manyakliga saygi gosterdi ve sevdi beni ya :)
Ortada bulustuk, cocuklar bayildirlar evimizin yeni bebegine. Anlastik, kaynastik, iste o zaman kesinlesti, tarih Eylul ortasi...
Kanada Thankgivinginde tarih Ekim basi, aldik kedimizi geldik evimize ama ben ilk 3 gun yeni dogmus bebegi olan anneler gibi, sorular, cevaplar, icime dondum. Leo muhtesem, Nil'in listesindeki hersey mevcut. Cok kibar, nazik ama oyuncu. 2 hafta sonunda Leo bizim oglumuzdu. Yeni bir enerji...
Simdi herseyini ben yapiyorum desem de TJ tirnaklarini kesiyor, aksamlari Nil'in odasinda kimilmadan uyuyor, kapilar aciksa, bir cit ciktiginda benim yatagimda:)
Leo bu pandemide evimize nese oldu...
Hic aklimizda yokken (benim icimde yillardir vardi ya) kedi sahibi olduk....
We love you Leo....
Not:Bir iki yila Siyah bir Iran kedisi kardes gelsin mi Leo’ma? Kardessiz olmaz, kalbimize dustu bir kere🥰😂🙏
Imza: CCL (Ev ahalimin deyisi ile Crazy Cat Lady) Ben de diyorum ki: 'Ne Cat lady ama :)'
Kayıtlar
